W 1898 roku, niemiecki archeolog Koldewe odnalazł w północno - wschodniej części rozległego kompleksu pałacowego w Babilonie, ukrytą pod warstwą gruzu budowlę, jakiej nikt jeszcze nie widział. Fundamenty składały się z 12 wysokich komór o jednakowej wielkości. Wykonane zaś były z kamieni ciosowych. Komory rozmieszczono w rzędach po obu stronach środkowego korytarza. Stropy komór zbudowane były z palonych cegieł, cegieł przy tym tak masywne, że z pewnością przeznaczone były dla utrzymania dużych ciężarów. Mury i filary mierzyły do 7 metrów grubości. Korzystając z obszernej literatury, archeolog mógł sobie wyobrazić, jak wyglądały Ogrody Semiramidy. Nad piwnicznym sklepieniem znajdowała się prawdopodobnie budowla centralna, o tarasowej konstrukcji. Każdy taras wznosił się 5 metrów nad poprzednią i pokryty był kamiennymi kantówkami. Spojenia między cegłami wypełnione były gipsem i smołą. Kolejną powierzchnią, która ochraniała dolną budowlę była warstwa ołowiu. Na nim spoczywała zaś 3 metrowa warstwa ziemi, właściwy ogród, w którym mogły rosnąć rośliny i drzewa. Każdy z siedmiu tarasów stanowił odrębny ogród, stąd też wzięła się nazwa "wiszące ogrody".

| Biuro tłumaczeń oferujee tłumaczenia Kraków | Poznaj nieznane gatunki zwierząt zamieszkujące Polskę! Siedem cudów świata i nie tylko.