Praca nad Kolosem rodyjskim zaczęła się 302 roku p.n.e. Początkowo zbudowano żelazne rusztowanie, jako szkielet posągu i oblepiono je gliną. Wokół szkieletu został usypany wał ziemi, który okalał figurę. Z niego okładano statuę elementami brązu. W sumie przerobiono ponad 120 ton brązu. Aby posąg mógł się utrzymać w pozycji pionowej, został napełniony odłamkami skalnymi. Niewypełniona została tylko mała przestrzeń, w której znajdowała się drewniana drabinka, prowadząca do głowy i umożliwiająca naprawy. Statua tej wielkości, co Kolos rodyjski, jest czymś niezwykły również i w dzisiejszych czasach. Tylko Statua Wolności przewyższa go o 10 metrów. Każdy z palców Heliosa był większy niż postać dorosłego mężczyzny. Ponieważ nie pozostały żadne jego wizerunki, tylko z pisemnych przekazów można wnioskować, jak naprawdę wyglądał. Prawdopodobnie stał nagi na cokole, a w ręce trzymał pochodnię. Pewne jest tylko, że jego twarz i otaczająca głowę korona z siedmioma promieniami, były pozłacane. Przetrwał zaledwie 66 lat. Podczas trzęsienia ziemi runął.

Siedem cudów świata i nie tylko.